New paper: The right to data portability in the GDPR: Towards user-centric interoperability of digital services (fully available online)

 

Cover image

Our new paper with Paul de Hert, Gianclaudio Malgieri, Laurent Beslay and Ignacio Sanchez on “The Right to Data Portability in the GDPR: Towards user-centric Interoperability of Digital Services” to be published in the Computer Law & Security Review, has been pre-published online. Our paper is open access, thanks to a generous grant by EU Commission’s Joint Research Centre.

Posted in Articles Tagged with: ,

Η κολοβή αλεπού και οι one-size-fits-all λύσεις

Δημοσιεύθηκε στο startupper.gr, 20.11.2017

Συγγραφέας: Αίσωπος

Προσαρμογή: Βαγγέλης Παπακωνσταντίνου

Καλέ μου startupper τις ιστορίες αυτές τις σκέφτηκα παραπάνω από 2500 χρόνια πριν. Όμως, καλώς ή κακώς, ούτε η φύση ούτε οι άνθρωποι αλλάζουν. Νομίζω επομένως ότι ακόμα και σήμερα μπορεί να σου φανούν χρήσιμες. Απλά λίγη προσαρμογή χρειάζονται στις δικές σου συνθήκες. Εννοείται ότι οποιαδήποτε ομοιότητα με συγκεκριμένα πρόσωπα είναι τυχαία και σίγουρα μη ηθελημένη. Αν όμως οι καταστάσεις που σου αφηγούμαι κάτι σου θυμίζουν, τότε θα έχω πετύχει το στόχο μου.

Σήμερα θα σου πω μια ιστορία για τον startupper που θεώρησε ότι το (επιτυχημένο) παράδειγμά του πρέπει να το ακολουθήσουν όλοι:

~

 

Μια φορά και έναν καιρό ήταν μια αλεπού που, για κακή της τύχη, ένα δόκανο της είχε κόψει την ουρά. Επειδή ένιωθε μεγάλη ντροπή, σκέφτηκε να πείσει και τις άλλες αλεπούδες να κάνουν το ίδιο, ώστε το κοινό πάθημα να συγκαλύψει το δικό της κουσούρι. Τις συγκέντρωσε λοιπόν όλες και τις προέτρεπε να κόψουν την ουρά τους, λέγοντας πως όχι μόνο δεν τους πηγαίνει, αλλά και τις φορτώνει κιόλας με περιττό βάρος. Τότε μία από αυτές, παρατηρώντας την κομμένη της ουρά, της απάντησε: «Αναρωτιέμαι, αν δεν σε συνέφερε να κόψουμε τις ουρές μας, αν θα μας τα συμβούλευες όλα αυτά».

 

~

 

Επειδή στον κόσμο των startuppers δεν νοούνται πονηριές θα διαβάσουμε αυτήν τη φορά τον μύθο ανάποδα, και θα πάρουμε την δήλωση της αλεπούς at face value, ότι δηλαδή με ειλικρίνεια πίστευε πως οι αλεπούδες οφείλουν να κόψουν τις ουρές της, επειδή την ίδια αυτό την βόλεψε πολύ. Ακόμα και έτσι να ήταν τα πράγματα, έπρεπε αυτές να την ακούσουν;

Νομίζω πως όχι. Στον πραγματικό κόσμο δεν υπάρχουν ολόιδιες καταστάσεις και συνθήκες. Κάτι που λειτούργησε σε μια περίπτωση μπορεί κάλλιστα να μην λειτουργήσει σε μια άλλη. Η ίδια λύση, ακόμα και οι ίδιοι άνθρωποι, που σε ένα πρόβλημα ανταποκρίθηκαν με τον καλύτερο τρόπο μπορεί πολύ εύκολα σε ένα άλλο, παρόμοιο, πρόβλημα να μην τα καταφέρουν. Με άλλα λόγια, στην κοινωνία και στην οικονομία δεν υπάρχουν συνθήκες εργαστηρίου.

Παρόλα αυτά, συχνά startuppers που πέτυχαν παρακινούν κι άλλους να ακολουθήσουν τις λύσεις που εφάρμοσαν. Γίνονται ομιλίες, γράφονται βιβλία, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. Λες και βρήκαν την μαγική συνταγή της επιτυχίας.

Συμβουλή μου είναι όλα αυτά να τα ακούτε ως παραδείγματα και όχι ως οδηγίες. Και βέβαια είναι χρήσιμο να μαθαίνει κανείς τον τρόπο που ο διπλανός του τα κατάφερε. Το ίδιο χρήσιμο είναι άλλωστε να μαθαίνει και πως απέτυχε. Όμως όλα αυτά είναι ακριβώς αυτό, γνώση. Όχι οδηγίες που πρέπει να εφαρμόζονται κατά γράμμα. Γιατί στο τέλος μπορεί να διαπιστώσετε ότι η ουρά που μόλις κόψατε σας ήταν τελικά χρήσιμη.

 

Posted in Blog posts Tagged with: ,

Athens Authentic Marathon

Posted in Marathon Tagged with:

Premium ή δωρεάν (εσαεί) χρήστης;

Δημοσιεύθηκε στο dEasy, 6.11.2017

Εδώ και λίγο καιρό συνειδητοποίησα ότι το μεγαλύτερο μέρος από το λογισμικό που χρησιμοποιώ στηρίζεται στο μοντέλο δωρεάν/premium χρήστη. Αυτή είναι τουλάχιστον η περίπτωση για βασικά εργαλεία μου, από το Dropbox και το Evernote, μέχρι το Zotero, το MediaMonkey ή το Strava. Αντικειμενικά, όλη μου η ζωή βρίσκεται σε αυτές τις εφαρμογές – και γι αυτόν ακριβώς τον λόγο έχω λάβει μέτρα προστασίας τους, χρησιμοποιώντας έναν password manager, που και ο ίδιος εφαρμόζει μοντέλο δωρεάν/premium χρήστη!

 

Το ερώτημα είναι, επομένως, οφείλει κανείς να τις πληρώνει αυτές τις υπηρεσίες; Εδώ υπάρχει (τουλάχιστον) μια ηθική και μια ωφελιμιστική προσέγγιση. Η ηθική λέει ότι, αφού τις χρησιμοποιώ καθημερινά, για σοβαρές για εμένα εργασίες, οφείλω να τις πληρώνω. Η ωφελιμιστική λέει ότι αν κανείς από τους χιλιάδες ή εκατομμύρια χρήστες τους δεν τις πληρώνει, θα χαθούν. Και, η απώλειά τους δεν είναι ασήμαντη. Μπορεί πράγματι να τις αγοράσει ανταγωνιστής, αλλά το τελικό προϊόν μπορεί να είναι ακριβότερο ή χειρότερο. Και η μεταφορά των δεδομένων μέσα από όλη αυτή τη διαδικασία μπορεί να μην είναι απρόσκοπτη…

 

Από την άλλη μεριά, αφού το επιχειρηματικό μοντέλο όλων αυτών των υπηρεσιών επιτρέπει την δωρεάν χρήση, τότε γιατί όχι; Αποτελεί νόμιμο τρόπο χρήσης της εφαρμογής. Κάποια έσοδα άλλωστε πραγματοποιεί από τις διαφημίσεις. Και, ήδη η ζωή μας είναι δύσκολη, πληρώνουμε πολλά και σε πολλούς σε σχέση με το εισόδημά μας.

 

Και οι δύο θέσεις μπορεί να υποστηριχθούν. Καθένας, επομένως, με την προδιάθεση – και τελικά με τον χαρακτήρα (και τον χρόνο/κόπο του, ώστε να βρίσκει πάντα λύσεις στους εγγενείς περιορισμούς του δωρεάν χρήστη). Εγώ, για να μην αφήσω το κείμενο ημιτελές, μετά από χρόνια δωρεάν χρήσης, πρόσφατα αποφάσισα ν’ αρχίσω να πληρώνω…

 

Posted in Blog posts Tagged with: , ,

Ηλεκτρονικό εισιτήριο, μια ακόμα χαμένη ευκαιρία big data

Δημοσιεύθηκε στο dEasy, 23.10.2017

Υπάρχουν κάμποσοι τρόποι να προσεγγίσει κανείς το ηλεκτρονικό εισιτήριο, που μόλις έγινε υποχρεωτικό για όσους μετακινούνται με τα Μέσα στην Αθήνα. Τριακόσιες χιλιάδες συμπολίτες μας μάλλον ταλαιπωρούνται, όσοι έχουν παραστάσεις εξωτερικού μάλλον ανακουφίστηκαν, ο Νίκος γκρίνιαξε ότι το «μπαχαλέψαμε», εγώ πάλι το «πολλαπλό» το βρήκα «φτηνιάρικο» για την αξία που ενσωματώνει. Σε κάθε περίπτωση, κανείς δεν νομίζω ότι ασχολήθηκε (ή, έστω, ασχολήθηκε εκτεταμένα), με τις δυνατότητες data analytics που αυτή η μετάβαση περιλαμβάνει.

Μάθαμε λοιπόν, γιατί δεν μας το είχε πει κανείς μέχρι σήμερα, ότι 300.000 κάρτες απεριορίστων λειτουργούν στην Αθήνα σήμερα. Μεγάλος αριθμός, αλλά έτσι σκέτος δεν σημαίνει και πολλά. Είναι ικανοποιητικός, σε πόλη των 5εκ.; Αλλού τι γίνεται; Και, η χρήση που αυτές οι 300.000 κάρτες κάνουν είναι κυρίως μετρό, λεωφορεία ή τι; Έχουν περιοδικότητα; Αυξήσεις; Μειώσεις;

Το ίδιο και για τα μεμονωμένα εισιτήρια. Πόσα ετησίως/μηνιαίως, και που; Ώρες αιχμής; Αχρησιμοποίητες γραμμές λεωφορείων; Αυξομειώσεις του αριθμού τους; Πόσα για αεροδρόμιο; Ανά κατηγορία του (τρένο/λεωφορείο εξπρές);

Φαντάζομαι ότι τα παραπάνω δεν κάνουν μόνο εμένα να αναρωτιέμαι. Άλλωστε από εμένα θα χρησιμοποιούνταν μόνο για νομικό-οικονομική, άντε το πολύ κοινωνική, ανάλυση. Ο ίδιος ο ΟΑΣΑ έπρεπε να καίγεται για τις πληροφορίες αυτές. Να τις συλλέγει, και, ελέω ανοιχτών δεδομένων του Δημοσίου, να τις μοιράζεται μαζί μας.

Ο ΟΑΣΑ επέλεξε να κάνει ακριβώς το αντίθετο, λες και η επεξεργασία big data είναι κατάρα. Πουθενά, μα πουθενά, δεν ανέφερε αυτή τη δυνατότητα ως ένα από τα καλά της αναβάθμισης. Ακόμα και στην παρουσίασή του στην Αρχή Προστασίας Δεδομένων (όπου οφείλω να σημειώσω ότι συμμετέχω – όχι όμως στην υπόθεση αυτή), από όσο διαβάζω υποβάθμισε το θέμα, αναφέροντας ότι επεξεργασίες δεν θα κάνει, τα δεδομένα θα τα κρατά για λίγο, και, έτσι όπως το βλέπω, μάλλον «έσπρωξε» την κουβέντα στο αν θα κάνει προφίλ μετακινήσεων των κατόχων προσωποποιημένης κάρτας. Όχι ότι, άλλωστε, στον ιστότοπό του μας παρέχει οποιοδήποτε αριθμητικό στοιχείο για το έργο του, όπως έπρεπε να κάνει εδώ και χρόνια.

Για μένα, κρίμα. Οι επεξεργασίες big data δεν είναι ασυμβίβαστες με την προστασία των προσωπικών δεδομένων. Κάθε άλλο. Και είναι απαραίτητες στην σύγχρονη κοινωνία που, ελπίζεται ότι, ζούμε. Για αντικειμενικούς και για υποκειμενικούς λόγους. Αντικειμενικούς, γιατί αλλιώς ούτε ο ΟΑΣΑ ούτε άλλος κανείς δεν μπορεί να κάνει πια τη δουλειά του. Χωρίς αριθμούς, πολύ εύκολα θα μπορούσε κάποιος να του ζητήσει να κατεβάσει τον διακόπτη πχ. σε όλα τα συνοικιακά λεωφορεία του. Ή, να μειώσει το προσωπικό του. Αλλά και για υποκειμενικούς λόγους οι επεξεργασίες big data είναι απαραίτητες στην χώρα: Επειδή εξοικειώνουν τον πληθυσμό της με την ιδέα ότι με αριθμούς, και όχι με ευχολόγια και εικασίες, βελτιώνεται η ζωή με χειροπιαστό τρόπο σήμερα.

 

Posted in Blog posts Tagged with:

Incubation, Acceleration, και η σπηλιά του λιονταριού!

 

Συγγραφέας: Αίσωπος

Προσαρμογή: Βαγγέλης Παπακωνσταντίνου

Καλέ μου startupper τις ιστορίες αυτές τις σκέφτηκα παραπάνω από 2.500 χρόνια πριν. Όμως, καλώς ή κακώς, ούτε η φύση ούτε οι άνθρωποι αλλάζουν. Νομίζω επομένως ότι ακόμα και σήμερα μπορεί να σου φανούν χρήσιμες. Απλά λίγη προσαρμογή χρειάζονται στις δικές σου συνθήκες. Εννοείται ότι οποιαδήποτε ομοιότητα με συγκεκριμένα πρόσωπα είναι τυχαία και σίγουρα μη ηθελημένη. Αν όμως οι καταστάσεις που σου αφηγούμαι κάτι σου θυμίζουν, τότε θα έχω πετύχει το στόχο μου.

Σήμερα η ιστορία μου απαντά στο ερώτημα, αν πρέπει να μπεις σε πρόγραμμα τεχνικό-υλικό-συμβουλευτικής υποστήριξης, δηλαδή σε πρόγραμμα incubation, acceleration ή όπως αλλιώς το αποκαλούν οι δημιουργοί του, και τι πρέπει να προσέξεις άπαξ και το αποφάσισες.

~

Ένα γέρικο λιοντάρι, μη μπορώντας να βρει τροφή με τη δύναμη, αποφάσισε να το κάνει με την πονηριά. Πήγε λοιπόν σε μια σπηλιά, ξάπλωσε μέσα κι έκανε το άρρωστο. Έτσι, έπιανε τα ζώα που έρχονταν να το επισκεφθούν και τα καταβρόχθιζε. Αφού έφαγε κάμποσα, μια αλεπού αντιλήφθηκε το τέχνασμά του. Για να το επιβεβαιώσει, πήγε και στάθηκε έξω από τη σπηλιά, και το ρώτησε πως πάει η υγεία του. «Άσχημα», της απάντησε εκείνο, και μετά την κάλεσε να μπει και κείνη μέσα. Τότε αυτή του απάντησε: «Θα έμπαινα, αν δεν έβλεπα πολλές πατημασιές να μπαίνουν, αλλά καμία να βγαίνει».

~

Τα προγράμματα incubation, acceleration, mentoring, ή όπως αλλιώς τελοσπάντων τα ονομάζουν οι ίδιοι όσοι τα δημιούργησαν και τα λειτουργούν, είναι μια πραγματικότητα γύρω σου που δεν μπορείς να αγνοήσεις. Κυρίως απευθύνονται σε Startuppers χωρίς προηγούμενη επαγγελματική εμπειρία, έχοντας στόχο να τους δώσουν τις πρακτικές εκείνες γνώσεις που θα τους βοηθήσουν να στήσουν και να διοικήσουν το Startup τους. Παράλληλα, προσφέρουν με ανταγωνιστικούς όρους, τεχνικο-υλικές υπηρεσίες απαραίτητες στα Startups για τη λειτουργία τους, από γραφειακούς χώρους μέχρι meeting rooms, videoconferencing, υπηρεσίες γραμματείας και τηλεφωνικού κέντρου, και ό,τι άλλο φανταστεί κανείς.

Ωφελούν, επομένως, το Startup οικοσύστημα; Θεωρώ πως ναι. Όσοι startuppers διανύουν την πρώτη επαγγελματική δεκαετία της ζωής τους, και πιθανώς δεν έχουν καθόλου εμπειρία, θα ωφεληθούν περισσότερο, αφού τόσο ποιοτικά ταχύρρυθμα σεμινάρια δύσκολα θα έβρισκαν αλλού, και πάντως θα κόστιζαν ακριβά. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία startuppers σίγουρα δεν θα χάσουν τον χρόνο τους αν φρεσκάρουν λίγο τις γνώσεις τους. Άλλωστε, ολόκληρο το οικοσύστημα ωφελείται από τις, φθηνές, υπηρεσίες υποστήριξης αλλά και από τις γνωριμίες/networking που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο προσφέρονται σε κάθε παρόμοιο πρόγραμμα.

Επομένως, η πρότασή μου είναι «Ναι στα προγράμματα incubation, acceleration κ.λπ.». Όχι όμως ανεπιφύλακτα.

Κίνδυνοι υπάρχουν πολλοί. Επειδή δεν υπάρχει ένας συγκεκριμένος τύπος για όλα αυτά τα προγράμματα, καθένα τους εφαρμόζει τους δικούς του κανόνες. Άλλο απλά προσφέρει τις παραπάνω υπηρεσίες για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, χωρίς να ζητά δηλαδή κάτι σε αντάλλαγμα, και μετά ξεπροβοδίζει τους Startuppers που το χρησιμοποίησαν. Άλλο, ζητά αντάλλαγμα έναντι των παραπάνω υπηρεσιών, συνήθως ένα ποσοστό του Startup. Άλλο πάλι, προσφέρει και μετρητά στο Startup. Άλλο όμως ζητά αυτά τα μετρητά πίσω, με αντίστροφη τιμολόγηση έναντι των υπηρεσιών που παρέχει. Άλλο θεωρεί αυτονόητο ότι, αν μέσω του δικτύου / network που προσφέρει στο startup προκύψει χρηματοδότηση, τότε θα αμειφθεί με εύρετρα. Τέλος, κάμποσα τέτοια προγράμματα του εξωτερικού απαιτούν μετακόμιση του Startup εκεί.

Πρέπει, επομένως, να διαλέξεις. Όλες οι προσφορές δεν είναι ίδιες. Κάποιες είναι λιγότερο δελεαστικές από κάποιες άλλες. Τους όρους συνεργασίας που σου προσφέρει πρέπει να τους εξετάσεις αναλυτικά με τους οικονομικούς και νομικούς συμβούλους σου, όσο χαρούμενος κι αν είσαι που το πρόγραμμα σε επέλεξε και πίστεψε σε σένα. Ώστε να μπορέσεις σύντομα (όλα αυτά τα προγράμματα δεν νοείται να διαρκέσουν πάνω από ένα έτος) να βγεις από την σπηλιά, κι όχι να εγκλωβιστείς εσύ ή ένα κομμάτι σου για πάντα εκεί μέσα.

 

Posted in Blog posts Tagged with:

«Λίστα κακοπληρωτών» και αξιοποίηση της «Εύρεσης Μελών» του ΔΣΑ

Δημοσιεύθηκε στο eΘέμις, 7 Αυγούστου 2017

Το internet αλλιώς για την καθημερινότητα του δικηγόρου

Με αφορμή την έναρξη λειτουργίας, πριν λίγες μέρες, της «Τηλεγνούς», με αντικείμενο αντίστοιχο με τον «Τειρεσία» για την κινητή τηλεφωνία, δηλαδή τον εντοπισμό των συνδρομητών που έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές προς τις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας, ίσως είναι ευκαιρία κάτι παρόμοιο να εκπονηθεί και από τους Δικηγορικούς Συλλόγους. Το πρόβλημα είναι γνωστό: πελάτες με οφειλές αλλάζουν τη νομική τους εκπροσώπηση συχνά, επιδιώκοντας ν’ αποφύγουν, τελικά, την πληρωμή αμοιβής. Παρότι ο Κώδικας Δικηγόρων πράγματι καλύπτει την περίπτωση αυτή, στην πράξη συνήθως η απαγόρευση δεν λειτουργεί προστατευτικά για τον δικηγόρο, αφού συχνά η ταχύτητα των απαιτούμενων ενεργειών, οι συνθήκες της ανάθεσης αλλά και η, καλώς νοούμενη, καλοπροαίρετη στάση των νομικών παραστατών για κάθε νέα συνεργασία κάνουν τις σχετικές διατάξεις ανενεργές.

Πιθανότατα το Διαδίκτυο να μπορούσε να προσφέρει λύση στην περίπτωση αυτή. Μια online, προσβάσιμη μόνο από μέλη, «λίστα κακοπληρωτών» που θα δημιουργούσε και θα συντηρούσε, για παράδειγμα, ο ΔΣΑ για όλη την Ελλάδα θα αποτελούσε ένα άμεσο, χρήσιμο, και διακριτικό εργαλείο αναδρομής κάθε φορά που νέος πελάτης χτυπά την πόρτα του γραφείου μας (συνήθως, για άμεσες ενέργειες). Αυτή η λίστα θα μπορούσε να αποτελέσει «ήπιο» μέτρο προστασίας των συναδέλφων, και όχι κατάλογο με νομικές συνέπειες, πειθαρχικές ή άλλες για όσους συναδέλφους αρνηθούν ή παραβλέψουν να την χρησιμοποιήσουν. Ο χαρακτήρας της, δηλαδή, θα ήταν ενδεικτικός και όχι αποδεικτικός. Κάθε εγγραφή οφειλέτη θα γινόταν με ευθύνη συναδέλφου, του οποίου τα στοιχεία θα εμφανίζονταν, και τον οποίο θα μπορούσε να καλέσει οποιοσδήποτε ενδιαφερόμενος συνάδελφος προς περαιτέρω συνεννόηση. Οι οφειλέτες θα ενημερώνονταν σχετικά. Οι κανόνες εγγραφής θα ήταν απλοί και κατανοητοί από όλους (για παράδειγμα, καθυστέρηση άνω των 90 ημερών εξόφλησης παραστατικού). Θεωρώ ότι με αυτόν τον τρόπο μια άμεση, καθημερινή ανάγκη εντός κλίματος οικονομικής κρίσης και κατάρρευσης θα εξυπηρετούνταν διαδικτυακά με τον καλύτερο, οικονομικότερο, και αμεσότερο τρόπο για όλους.

Εξίσου ευέλικτα θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί το Διαδίκτυο και στην περίπτωση της «Εύρεσης Μελών» του ΔΣΑ. Πριν λίγες μέρες η ιστοσελίδα ανανεώθηκε, και το Δελτίο Τύπου αναφέρει μεταξύ άλλων ότι έγινε «αναμόρφωση  και εμπλουτισμό των microsites των δικηγόρων», όμως εγώ κάτι τέτοιο δεν κατάφερα να το διαπιστώσω. Κι όμως, αν ο ΔΣΑ αποφάσιζε να εμπλουτίσει τα πεδία καταχώρησης της καρτέλας (microsite) κάθε δικηγόρου, θα μπορούσαν επιτέλους οι δικηγόροι να διαφημίσουν καθένας τους τομείς που ειδικεύεται. Το πρόβλημα είναι γνωστό, οι δικηγόροι δεν έχουν εύκολο τρόπο να διαφημίσουν την ειδικότητά τους, παρά μόνο με ειδικές ανακοινώσεις στο Διαδίκτυο ή, ακόμα χειρότερα, δια ζώσης. Πολύ καλύτερο θα ήταν αν οι πελάτες είχαν τρόπο να γνωρίζουν εκ των προτέρων πόσοι και ποιοι δικηγόροι ειδικεύονται στο νομικό πρόβλημα που τους απασχολεί. Τη λύση θα μπορούσαν να δώσουν αντίστοιχα πεδία στις παραπάνω καρτέλες: κάθε δικηγόρος θα μπορούσε να καταχωρήσει, για παράδειγμα, μέχρι πέντε ειδικεύσεις. Ως κατάλογος των τομέων δικαίου, αν ο ΔΣΑ δεν επιθυμούσε να εκπονήσει δικό του, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί αυτός των νομικών εκδοτών, βάσει του οποίου καταχωρούν τις νέες εκδόσεις τους. Με αυτόν τον τρόπο, με σχετικά μικρή προσπάθεια και περιορισμένα μέσα, και οι ίδιοι οι δικηγόροι θα αποκτούσαν τρόπο έμμεσης διαφήμισης της ειδικότητας που ούτως ή άλλως έχουν αλλά και άγνοια εκ μέρους των υποψήφιων πελατών δεν θα δικαιολογούνταν πια.

Τέλος, και στο ίδιο πλαίσιο, μέσω Διαδικτύου θα μπορούσε να οργανωθεί καλύτερα και η μετ-εκπαίδευση των δικηγόρων, που για εμένα θα πρέπει να είναι υποχρεωτική. Εφόσον μια τέτοια πρόταση γινόταν αποδεκτή, και πράγματι καθένας από εμάς υποχρεωνόταν να παρακολουθήσει κάποια σεμινάρια κατ’ έτος, αυτά θα μπορούσαν να εμφανίζονται εξίσου στην καρτέλα του. Το ίδιο βέβαια μπορεί ήδη να συμβεί και με όσα σεμινάρια δεν είναι υποχρεωτικά, αλλά οργανώνονται από τον ΔΣΑ, τα οποία εξίσου θα μπορούσαν να εμφανίζονται online στην ίδια καρτέλα. Με αυτόν τον τρόπο το προφίλ του δικηγόρου θα ήταν πληρέστερο, η ειδικότητά του θα αποδεικνυόταν εν τοις πράγμασι, όπως άλλωστε και το ενδιαφέρον του για συνεχή εκπαίδευση και ενημέρωση.

Το Διαδίκτυο έχει τη δυναμική να βελτιώσει την καθημερινότητά μας. Προφανώς προτεραιότητα έχει η online ενημέρωσή μας και παρακολούθηση των υποθέσεων. Υπάρχουν όμως και άλλοι τομείς, που μικρές, καινοτόμες επεμβάσεις μπορεί να βελτιώσουν αισθητά τις συνθήκες άσκησης του επαγγέλματος, και μάλιστα εντός μιας σκληρά δοκιμαζόμενης αγοράς.

Posted in Blog posts Tagged with: ,

dEasy – diginomicon: Η αναγκαστική ψηφιοποίηση

Δημοσιεύθηκε στο dEasy, 20.07.2017

Τις προάλλες βρέθηκα στην ουρά, συστημικής, τράπεζας, και μόλις ήρθε η σειρά ηλικιωμένης κυρίας που προηγούνταν να εξυπηρετηθεί στο ταμείο διαμείφθηκε ο ακόλουθος περίπου διάλογος:

“Καλημέρα σας, να πληρώσω τον λογαριασμό τάδε”

“Βεβαίως, μπορείτε όμως να το κάνετε και από το internet. Internet banking έχετε;”

“Δεν τα ξέρω εγώ αυτά παιδί μου, αυτά τα κάνει ο γιος μου”

“Δεν πειράζει, εγώ μπορώ να σας το ενεργοποιήσω, θα μπείτε μέσα και θα το ψάξετε εκεί”

“Δεν ξέρω παιδάκι μου, θα τον ρωτήσω”

“E-mail έχετε;”

“Έχω ένα που μου έχει φτιάξει ο γιος μου”

“Ωραία, δώστε το μου και θα τα κάνω όλα εγώ τώρα”

“Να, εδώ κάπου το έχω μέσα στην τσάντα μου”.

Στη συνέχεια το account άνοιξε, ο λογαριασμός επιτέλους πληρώθηκε και η κυρία έφυγε με το internet banking της ενεργοποιημένο, “για να μπει μέσα και να το ψάξει”.

Στο ίδιο πλαίσιο, λίγο καιρό πριν μιλούσα με εσθονή πολιτικό, που μου εξήγησε ότι στην Εσθονία ο γκισές στις τράπεζες καταργήθηκε. Στην ουσία, μου είπε, τα καταστήματα των τραπεζών καταργήθηκαν, όλοι πλέον οι πολίτες απαιτείται να κάνουν τις τραπεζικές τους εργασίες online. Αποκλειστικά. Και, ας αναλογιστεί κανείς ότι ακόμα εκεί ο μισός εν ζωή πληθυσμός μεγάλωσε με κομμουνιστικό καθεστώς, δηλαδή δεν είναι και ακριβώς εξοικειωμένος, ή καν σε επαφή, με την τεχνολογία.

Με άλλα λόγια, η ψηφιοποίηση (και) των τραπεζικών υπηρεσιών καλπάζει. Και δεν σέβεται ούτε ηλικίες ούτε την τοπική ιστορία ούτε κοινωνικές ιδιαιτερότητες. Στην Ελλάδα δεν πρόλαβαν καλά καλά οι ηλικιωμένοι να εξοικειωθούν με τις cashcards, μετά ήρθαν οι πιστωτικές, και τώρα καλούνται να μάθουν το internet banking.

Τι μαθαίνουμε από όλα αυτά;

Πρώτο μάθημα, ότι η εκπαίδευση είναι ανεκτίμητη. Αν ο άνθρωπος έχει μάθει από νωρίς να είναι περίεργος με ό,τι συμβαίνει γύρω του, να το αναλύει και να το χρησιμοποιεί, αν δηλαδή του φύγει ο φόβος για το καινούργιο, τότε η κοινωνία είναι ικανή ν’αντιμετωπίσει οποιαδήποτε πρόκληση.

Δεύτερο μάθημα, ότι από δω και πέρα θα ζούμε με συνεχείς ανατροπές. Αυτό σχετίζεται και με το αφιέρωμα του dEasy για την τεχνητή νοημοσύνη, και πως αυτή θα επηρεάσει (εξαφανίσει…) χιλιάδες θέσεις εργασίας. Ο υπάλληλος στον γκισέ της τράπεζας που υποχρεώνεται να βάλει φύρδην μίγδην κάθε πελάτη στο internet, ξέρει πολύ καλά πως εκείνη τη στιγμή πυροβολεί τα πόδια του. Μήπως επομένως θα έπρεπε κάπως να σκεφτεί ν’ αντιδράσει; (Όχι τόσο κατεβαίνοντας στους δρόμους, αυτό είναι από τα 80s, πιο πολυ σκεφτόμουν κάποιο πρόγραμμα μετεκπαίδευσης/δια βίου μάθησης/life long learning κλπ.).

Και, τρίτο, αν συγκρίνουμε το εσθονικό με το ελληνικό παράδειγμα, ότι οι λιγότερο παραδοσιακές κοινωνίες είναι μεν πιο βίαιες αλλά ταυτόχρονα πολύ πιο αποτελεσματικές. Η μετάβαση εκεί ήδη έχει γίνει (και κάμποσοι Έλληνες είναι και eResidents της Εσθονίας), εδώ θα πάρει χρόνια. Ακόμα και το ίδιο το Internet banking στην Ελλάδα παρέχει πολύ μέτριες δυνατότητες. Μια ισορροπία προφανώς πρέπει να επιδιωχθεί ώστε να προστατευτούν οι αδυνατότεροι, αλλά αντέχει μια μικρή χώρα να περιμένει; Ποια νομίζετε έχει καλύτερες πιθανότητες επιβίωσης; Διότι, περί αυτού ακριβώς πρόκειται…

 

Posted in Blog posts Tagged with: ,

BPH and ICRC Handbook on Data Protection in Humanitarian Action

BPH and ICRC Handbook on Data Protection in Humanitarian Action now available online!

Posted in Books/Βιβλία, Handbooks Tagged with: , , ,

European Parliament Hearing on Protecting Fundamental Rights in an Era of ever-expanding counter-terrorism measures

Presentation on the “General Legal Landscape and current Law-making Trends” during a Socialists & Democrats Hearing in the European Parliament, on “Protecting Fundamental Rights in an Era of ever-expanding Counterterrorism Measures“.

Posted in Conferences Tagged with: ,
Top